DE EERSTE 6 WEKEN MET FINN

WEEK 1

Finn werd geboren op 29 mei om 6 uur in de ochtend. Die dag is verder een beetje wazig. Ik lag natuurlijk op bed, met Finn lekker bij me, en het grootste gedeelte van de dag lag Barry lekker bij ons. De kraamhulp was er de hele dag en heeft ons een hoop verteld. In de avond kwamen zowel Barry's ouders als mijn ouders langs om de kleine Finn te bewonderen. De nacht die erop volgde was super pittig. We waren allebei doodop van een nacht niet slapen door de bevalling, en Finn huilde veel. Hij wilde niet in de co-sleeper slapen. Volgens mij hebben we allebei die nacht ook niet geslapen.

De volgende ochtend waren we allebei dus al 48 uur wakker. En dat resulteerde in een verschrikkelijke tweede dag. Hehe, raak niet ontmoedigd nu, want het komt helemaal goed. Maar die tweede dag was echt hel. Ik zat er helemaal doorheen, en heb de hele dag gehuild. Mijn ouders zijn 's middags nog een keer langs gekomen, en dat was maar goed ook, want mijn moeder zien en spreken was op dat moment het enige wat hielp. Ik had onwijs last van kraamtranen, mijn hormonen, en spijt. Ik dacht, waar ben ik in godsnaam aan begonnen? We hadden zo'n leuk leven samen. Waarom moest daar per se een kind bij?

Ik vond het helemaal niet leuk dat ik dat dacht, maar dat was wel de werkelijkheid. En ik vond het ook wel beangstigend. Ik voelde me daardoor echt een waardeloze moeder. Ik had helemaal niet die roze wolk ervaren en voelde me ook echt geen moeder. Ook die liefdevolle gevoelens misten compleet.

Het heeft die hele eerste week geduurd voordat mijn kraamtranen weer wat af begonnen te nemen. Ik had elke dag wel een paar huilbuien, en vond er echt helemaal niks aan. Wat mij er op dat moment doorheen trok was praten met Bar en met vriendinnen die er ook doorheen waren gegaan. Mijn moeder, mijn schoonzusje en een vriendin waren echt mega belangrijk die eerste twee weken, en trokken me er echt doorheen.

Op dag 4 zijn we naar buiten gegaan om een rondje te lopen. Daarna voelde ik me ook een stuk beter. Frisse lucht. Weer onder de mensen zijn. En vanaf die dag ben ik iedere dag een rondje gaan lopen met de kleine.

Nu mijn hormonen zo op de hobbel waren, ben ik ook super strikt op mijn voeding gaan letten. Ik had mijn handen vol aan mezelf - ik kon dat niet laten verergeren door rommel in mijn lijf te stoppen. Dat gaf ook enig houvast. En ik probeerde de routines op te pakken die ik zo gewend was: podcasts luisteren, rondje lopen, plannen maken voor de toekomst, gezond eten. Die vier dingen waren wat me op de been hield die eerste twee weken.

WEEK 2

Week 2 begon met afscheid nemen van de kraamhulp, en dat was bitterzoet. Aan de ene kant heel fijn dat we nu weer lekker als gezinnetje samen konden zijn. Aan de andere kant hadden we een mega fijne kraamhulp die super veel voor ons heeft gedaan. Wat is dat fijn zeg, iemand die ons zoveel uit handen nam. Daardoor konden we echt op elkaar focussen.

Die maandag van week 2 kwam mijn moeder voor 3 dagen. Ik vond het onwijs moeilijk om alleen te zijn wanneer Bar 's avonds aan het werk ging, en dat mijn moeder er drie dagen was, hielp onwijs met dat ik me niet zo alleen voelde. Ik heb niet altijd een goede band met mijn moeder gehad, vooral niet tijdens mijn tienerjaren. We lijken exact op elkaar, en dat botste onwijs. Maar sinds ik het huis uit ben gegaan op mijn 18e, zijn we steeds dichter naar elkaar toegegroeid. En mijn moeder nu bij me hebben na de geboorte van Finn was goud waard.

Ik kom zelf uit een gezin van 4 kinderen, dus mijn moeder heeft genoeg ervaring met baby's. Mijn diepste respect, haha. Ik heb heel veel met haar gesproken over alles wat ik ervoer en ze gaf me 1001 tips hoe ik dingen kon aanpakken. Waar ik het meest bang voor was, was dat ik in een postnatale depressie zou belanden. Op een of andere manier was ik me daar onwijs bewust van, en koste wat kost wilde ik dat voorkomen. Zo openlijk praten over mijn gevoelens met de mensen om me heen - en ook een beetje op Instagram - hielp om het allemaal te verwerken.

De dagen nadat mijn moeder weg was, vond ik nog steeds lastig wanneer Bar weer aan het werk ging, maar het werd iets beter te behappen.

WEEK 3

Vanaf week 3 werden dingen eigenlijk steeds beter. In week 3 was ook de eerste keer dat ik ervoer dat ik het leuk vond om met Finn te zijn. Dat was een heel specifiek moment dat ik hem lekker in mijn armen had, en realiseerde dat ik aan het genieten was.

In die derde week plande ik ook genoeg afspraken om lekker de deur uit te gaan. Ik vond nieuwe situaties wel spannend, zoals: wat als Finn huilt terwijl we ergens zijn? Kan ik hem dan goed voeden? Krijg ik hem dan rustig? Maar samen met Bar pakten we dat eigenlijk heel goed op. En omdat ik in week 3 zo door heb gezet met iedere dag de deur uitgaan, denk ik er nu niet eens meer over na om dingen buiten de deur te doen. Finn gaat hup in de auto, en in de luiertas zit alles wat ik nodig heb. Oke, en in mijn bh :P.

In die week ging het qua slapen van Finn nog wel heel erg op en neer. Er zaten zowel in week 3 als in week 4 echt een aantal drama-nachten tussen. Nachten dat ik met hem op was tussen 3 en 5 omdat hij niet wilde slapen. Nachten waarbij Bar hem meenam naar de logeerkamer, zodat ik nog een uurtje kon slapen. Maar juist door dat soort nachten leerden we wat wel werkte en wat niet werkte om Finn rustig te krijgen. Ook leerden we steeds beter waarom hij huilde.

Aan het eind van week 3 was er weer zo'n drama nacht. Het was half 2 en Bar en ik hadden allebei nog niet geslapen, en Finn had alleen maar gehuild. Die eerste drie weken sliep hij bij ons in bed, bij mij, omdat hij niet in de wieg wilde slapen. Die nacht waren we er allebei zo klaar mee, dat we hem in zijn ledikant op zijn eigen slaapkamer hebben gelegd. Ik ben er die nacht nog wel een paar keer uit geweest, maar hij heeft wel wat geslapen in zijn ledikant.

Dat was de BESTE beslissing van de afgelopen zes weken. Sinds Finn in zijn eigen bedje op zijn eigen slaapkamer slaapt, slapen we allemaal veel beter. Wij hingen de vlag uit dat we ons eigen bed weer terug hadden, en vanaf dat moment sliep Bar ook veel beter. Dat was super fijn, want we mochten bijna weer open met de sportschool, wat betekent dat Bar weer veel meer uren ging werken. Goede timing dus. 

WEEK 4

Week 4 was de laatste week voordat we onze deuren van de sportschool weer open mochten doen. Het was ook de week waar het het laatste weekend zo onwijs warm was. Boven de 30 graden hier in Den Haag. Die hele week ging hartstikke goed, maar de van de warmte werd Finn niet blij. Dat, in combinatie met het feit dat hij zijn 5-weken sprongetje had (dat is een groeispurt = huilen), was geen goede combi. Die hete vrijdag ben ik nog met een vriendin en Finn naar het strand geweest, en met alleen een luier aan viel hij uiteindelijk wel in slaap.

Die zaterdag thuis waren we aan het barbecuen met vrienden, maar dat was qua huilen een drama. Die zondag was iets rustiger, maar die maandag was weer huilen geblazen. Een pittig weekend dus, maar het resultaat mocht er zijn: na zijn groeispurt was Finn ineens veel alerter en begon hij te reageren op dingen. Hij volgt nu bewegingen en geluid, en weet lachjes te produceren.

Papa en mama hebben nog lekker samen genoten van dat papa die week nog niet weer volop aan het werk was. Verder een hele fijne week dus.

In week 4 ben ik ook weer begonnen met sporten. Op maandag, woensdag, en vrijdag wil ik een uurtje wat doen. Die maandag workout was heel langzaam, maar zo fijn om weer te bewegen. Mijn lijf voelde wel onwijs stijf aan, en je merkt overal kleine pijntjes. Maar hey, je hoort mij niet klagen, want sporten is mijn uitlaatklep. De woensdagtraining ging al beter, en tijdens de vrijdagtraining moest er wat frustratie uit, dus ben ik iets harder gegaan op de assault bike dan de bedoeling was. Maar dat gaf wel het signaal naar mijn lichaam dat ik conditioneel weer iets gas kon geven. Let wel, dit komt niet in de buurt waar ik was voor mijn zwangerschap, dus heb niet de illusie dat ik al weer helemaal 100% er tegenaan ga. Maar ik merk dat ik stap voor stap de intensiteit iets omhoog kan brengen,

WEEK 5

En toen brak de week aan van de deuren weer open in de sportschool - YAY. Die woensdag was fantastisch. Heerlijk om mensen weer binnen te hebben, en Bar vond het heerlijk om weer normaal te kunnen coachen en te kunnen programmeren. Natuurlijk moesten we even wennen aan de lange dagen (ik meer alleen thuis, en Bar weer de oude uren aan het werk), maar het was vooral genieten.

Aan het begin van die week ben ik met Finn naar het consultatiebureau geweest, en de conclusie was dat hij te klein en te dik is. Nee gekheid. Qua gewicht liep hij iets voor op het gemiddelde, en qua lengte iets achter. Maar hey, dat is geen verrassing. Wij zijn natuurlijk allebei niet mega lang, en dat Finn het zo goed doet op de borstvoeding, vind ik alleen maar mooi meegenomen. Lekker blijven groeien, lieverd.

Verder was week 5 een niet zo spannende week. 's Nachts gaat het best goed, en meestal heb ik twee voedingen. Rond half 3 en rond 6 uur. En dat gaat prima. Soms zit er een iets ander ritme in, maar over het algemeen lukt het me in totaal tussen de 5 en 7 uur te slapen per nacht. En zolang dat lukt, ben ik blij.

Overdag zijn we nu allebei lekker aan het genieten van onze kleine Finn. Het is een relaxed ventje dat graag vastgehouden wordt door papa of mama. Hij brengt dus veel uurtjes door in de draagdoek. Heerlijk!

WEEK 6

En nu week 6. Finn is vandaag precies 6 weken. We hebben nu geen dramanachten meer. Als Finn 's nachts klaarwakker is, dan blijf ik lekker een tijdje met hem wakker en weet ik dat ik later mijn slaap wel krijg.

Overdag ben ik in ieder geval op maandag, woensdag en vrijdag in de gym met de kleine. Ik verveel me geen moment. Ben weer lekker aan het werk voor de sportschool (administratie, social media), ben hard aan het werk met een online voedingscursus die ik aan het opzetten ben, ben lekker aan het sporten, en vooral heel veel uurtjes aan het voeden.

Deze week zijn Bar en ik, samen met Finn, er iedere middag even tussenuit geweest om wat tijd samen door te brengen. Dat is nu hetgene wat ik nog het meest mis: wat meer quality time alleen met Bar. Maar we weten ook dat dat wel terugkomt. 

We hebben onze eerste date night al gepland. Op zaterdag 29 augustus gaan we lekker met z'n twee├źn uit eten, op de dag dat Finn 3 maanden oud is. Dat is wel een feestje waard. En aanstaande zondag zijn mijn ouders er, en gaan we lekker samen buiten de deur lunchen. Heerlijke vooruitzichten.

Terwijl ik dit typ ligt Finn lekker op mijn schoot te slapen. Mooi om te ervaren hoeveel je zoveel van zo'n klein mannetje kunt houden, en we zien uit naar alle avonturen die we samen gaan beleven. 


Share on Instagram