DE BEVALLING VAN FINN

Bevallingsverhaal Finn

Op vrijdag 29 mei om 05:53 uur in de ochtend is Finn geboren. Die dagen die daaraan vooraf gingen, was er nog niets te merken. Het rommelde wel een beetje in mijn buik, maar geen weeën of iets wat daarop lijkt. Daarnaast weten we dat de meeste eerste baby’s na de uitgerekende datum geboren worden. Al met al hadden we dus niet verwacht dat hij al op de 29e zou komen, aangezien de uitgerekende datum 1 juni was.

Die donderdag de 28e was ik al om 5 uur ’s ochtends wakker en ben ik rond half 7 uit bed gegaan om onze administratie op te ruimen. Die heb ik nog netjes in allerlei mapjes weggewerkt. ’s Middags zijn we nog in de auto gestapt om koffie te halen in de stad bij Single Estate Coffee Roasters, welke we nog hebben opgedronken in het parkje vlakbij mijn werk. Die avond zijn we gewoon op een normale manier rond 11 uur naar bed gegaan, zonder ook maar enig vermoeden dat het die nacht zou beginnen.

Rond half 1 werd ik wakker van nattigheid (lekker hè). Ik realiseerde me direct dat mijn vliezen waren gebroken. Ik schudde Bar wakker - die ook meteen wakker werd - en zei tegen hem: “ik loop leeg!”. Ben maar direct op de wc gaan zitten om te kijken of de kleur van het vruchtwater goed was, en dat was het gelukkig. Vervolgens vroeg Bar wat we nu moesten gaan doen. Ik zei: “laten we gewoon maar weer naar bed gaan, want dit kan wel 12 tot 24 uur duren.” Zo gezegd, zo gedaan. Wij weer terug in bed. Bar heeft nog een lekker uurtje geslapen, maar ik was alleen maar bezig met of de weeën wel of niet op gang kwamen. Op het moment dat mijn vliezen braken, had ik namelijk nog geen weeën. Maar daar hoefde ik niet lang op te wachten. Rond half 2 heb ik Bar weer wakker gemaakt om te vertellen dat ik echt niet door de weeën heen kon slapen. Rond kwart voor 2 heb ik onze fitness bal gepakt, en ben ik aan mijn kant van het bed op de bal gaan zitten met mijn armen op bed. Zo hebben we een tijdje gekletst, en zijn we gestart met de weeën te timen. Tussen kwart voor 2 en kwart voor 3 nam de intensiteit heel vlug toe en eigenlijk dat hele uur had ik al ongeveer elke 3 minuten weeën van ongeveer 45 seconden tot 1 minuut. Dat is het teken om de verloskundige te bellen, dus we besloten om naar de woonkamer te verhuizen. Het idee was om op de bank te gaan zitten/steunen samen om ze daar verder op te vangen.

We waren net naar de woonkamer gelopen (gewaggeld), en toen werden de weeën echt heftig. Op dat moment besloot Bar de verloskundige te bellen. Van dat gesprek herinner ik me niet veel, alleen dat ik echt niet in staat was aan telefoon te komen. Maar omdat het om een eerste ging, zei de verloskundige dat we in de gaten moesten houden of de weeën krachtiger zouden worden en dan met een uur/anderhalf uur weer moesten bellen. Zo gezegd, zo gedaan.

We hebben misschien 15 minuten in de woonkamer gezeten, toen Bar besloot me onder de douche te zetten, zodat de intensiteit hopelijk iets beter te doen zou zijn. Het was fijn dat de douche warm was, maar ik kon op dat moment helemaal niet besluiten of ik de douche wel of niet fijn vond. De weeën waren al zo onwijs intens, dat ik alleen maar mijn ademhaling aan het tellen was. 4 seconden in, 8 seconden uit. En ik móest Bar’s stem horen tijdens weeën. Dat waren de twee dingen die me er doorheen trokken. Bar bleef vlakbij me zitten met de weeën timer. Ik weet nog dat ik hem een paar keer super crocky heb aangekeken. De pijn was echt next level. Een 8/10 noemde ik het. En een paar weeën 9/10. 

Om 4 uur heeft Bar me naar ons bed verhuisd en me even neergelegd. Om kwart over 4 heeft hij weer de verloskundige gebeld, met de mededeling dat ze nu echt moest komen. Bar zei dat het echt niet meer te doen was. Onze verloskundige Ramona zei dat ze eraan kwam. 

Rond kwart voor 5 kwam Ramona binnen. Al die tijd lag ik op bed weeën op te vangen, die toen zo intens waren. Ik heb dat hele telefoongesprek tussen Bar en Ramona niet gehoord. Rond 5 uur wilde Ramona een inwendig onderzoek doen om te checken hoeveel ontsluiting ik had. Op dat moment wist ik niet wat ik moest verwachten. Enerzijds was de pijn zo heftig dat ik geloof ik hoopte op 6 - 7 cm, anderzijds dacht ik dat dat nooit kon vanwege de korte tijdsduur dat we nog bezig waren.

Toen ze klaar was, zei ze dat ik al 9 cm ontsluiting had! Wat een verrassing was dat. Het enige wat ik kon uitbrengen was: “ik wil in bad, ik wil nu in bad”. Ik wilde namelijk graag in bad bevallen. Enerzijds schijn je in bad beter de weeën op te kunnen vangen. Anderzijds is het minder risicovol voor de baby. Goede redenen dus om een tijd in bad te zitten. Maar het bad zat nog lang niet vol. Bar en Ramona als een malle dat bad gaan vullen. Ondertussen bleef ik op bed liggen, want ik wist echt niet waar ik anders naar toe moest. Zo pijnlijk was dat laatste stuk. Ik heb een paar keer gevraagd of het bad al klaar was. Verder lag ik strak met mijn ogen gesloten alleen maar te tellen.

Totdat ik persweeën kreeg. Liggend op bed. Ik zal je de verdere details besparen, maar dat was geen pretje. Alles in je lijf werkt eraan mee dat er iets uit je lijf moet. Echt een bizar gevoel. Ik heb een paar persweeën op bed gehad, en toen was ergens tussen kwart over 5 en half 6 het bad eindelijk vol genoeg. Met hulp van Bar en Ramona ben ik tussen twee persweeën het bad in gestrompeld om me half op de leuning in het water te laten vallen.

Ik heb misschien in bad maximaal 20 minuten persweeën gehad. Ik weet het niet eens precies meer, maar het ging super snel. En toen was hij er. In het water. Ik was er behoorlijk ondersteboven van. Het was zo’n enorme opluchting om niet meer die pijn te voelen. Ik had een paar seconden nodig om te realiseren dat het resultaat een baby was in het water. En niet alleen maar pijn die nu was opgehouden. Ramona zei ook tegen mij: “Annemart, je baby is geboren. Hij ligt in het water. Je kan hem pakken”. Toen heb ik me omgedraaid en met hulp van Ramona Finn op mijn borst gelegd.

Dat moment is zo onwerkelijk. Ik weet nog dat ik vooral mega opgelucht was dat de pijn over was. Dat ik Finn vasthield drong nog helemaal niet goed door. Dat er nu daadwerkelijk een baby was. En daar heb ik nog flink veel dagen voor nodig gehad om aan dat idee te wennen.

Nadat Finn eruit was, kon ik lekker blijven zitten in bad. Het water was nog lekker warm, omdat het bad nog maar zo kort klaar was. Ramona en de kraamhulp - die om 10 voor 6 binnen kwam! - waren gelukkig heel ontspannen en gaven me alle ruimte. Wel wilde Ramona dat direct de placenta eruit zou komen. Finn lag 2 minuten op mijn borst nog aan de navelstreng, en op dat moment vroeg Ramona me te persen en volgens mij trok ze wat mee aan de navelstreng. Om 5:55 uur, 2 minuten na de bevalling, kwam mijn placenta er in z’n geheel al uit. Met Finn er nog aan! Dat schijnt een lotusbevalling te heten - hebben we geleerd.

We hebben de navelstreng nog een tijdje laten zitten, zodat Finn al het bloed kreeg wat hij nodig had. Het bad was heerlijk lekker warm, dus daar zaten we prima. Ik weet niet meer na hoeveel tijd ze me uit bad hebben gehaald, maar op een gegeven moment mocht ik op bed gaan liggen. Ik wilde Finn niet loslaten, dus de kraamhulp en Ramona hebben me uit bad geholpen en op bed neergelegd. Finn lag heerlijk om mijn borst, en we kregen allemaal doeken over ons heen. Lekker warm.

De twee uur daarna zijn een beetje een blur. Ik was heel erg aan het bijkomen van zo’n korte, intense bevalling en moest heel erg wennen aan dat ik een baby in mijn armen had. Ramona heeft mij nog gecheckt - en sorry voor TMI - alles was nog heel. Toppie! Ondertussen ging Bar het bad opruimen. Wat ze verder allemaal hebben gedaan, weet ik niet zo goed meer. Ik weet wel dat ik heel erg honger had, en heb gegeten, liggend op bed. Bar heeft me gevoerd: havermout en een eiwitshake. A girl has gotta eat, right?

Ik kijk echt super positief terug op een heel goede bevalling. Het ging vooral razendsnel en was super intens, maar wel een hele mooie ervaring. Bar was ook de meest fantastische man die ik me kon wensen. Hij is degene die me rustig hield en me liet focussen op mijn ademhaling, zodat ik door de weeën heen kwam. En zijn stem was echt wat me er doorheen trok. Ik ben misschien degene die de pijn heeft gehad, maar zo'n bevalling is echt een joint effort. Ik had het zonder hem niet getrokken zonder pijnstilling.

Een aantal dingen die mij ontzettend hebben geholpen en die ik wil delen, omdat ik hoop dat het andere vrouwen ook gaat helpen:
- ik heb online een bevallingscursus gevolgd bij The Positive Birth Company. Dit was echt game changing. Deze cursus heeft me zo goed voorbereid op de bevalling!
- thuis bevallen was de beste keuze. Het was zo onwijs fijn om in de privacy van je eigen huis te kunnen blijven, de lichten gedimd te houden, en het aantal mensen om ons heen zo min mogelijk. Daardoor was er echt een super rustige en fijne sfeer. Ik had niet de stress en de pijn willen hebben om naar het ziekenhuis te moeten gaan. Ik zou het iedereen aanraden als je geen complicaties verwacht en een goede zwangerschap hebt.
- ik realiseer me dat ik behoorlijk fit de bevalling in ging. Maar op een natuurlijke manier bevallen heeft mij en Finn zoveel voordelen gebracht. Mijn lichamelijk herstel was echt bizar. Ik stond binnen no time weer op de been en voel me na 4 weken lichamelijk top (buiten wat vermoeidheid om). Ook is alles heel gebleven, waaraan 2 dingen hebben bijgedragen: gedurende de bevalling ben ik zoveel mogelijk rechtop gebleven om de zwaartekracht zijn werk te laten doen. En het laatste stuk in bad heeft geholpen om alles wat meer te ontspannen, waardoor de kans op complicaties veel kleiner is.

Kortom, ik zou het iedereen willen aanraden om op deze manier een bevalling te mogen ervaren. Was het heftig? Ja zeker. Was het te doen? Dat ook, je komt er doorheen. Had ik iets anders willen doen? Nee, ik had echt helemaal niks willen veranderen.

Volgende week komt er nog een blog online: alles over zwanger zijn, en de tijd na de bevalling.

Share on Instagram